cloud2
cloud1
cloud3
cloud4

Babamın kitabı

20.06.2015 , 760 dəfə baxılıb.


Otaqdan həzin bir ağlama səsi gəlirdi. Sanki bu səs əvvəlcə tavanda əks-səda verir, sonra pərdələrin arasından süzülərək otağa yayılırdı.

Balaca qız gözlərini qaranlığa zillədi. Anası o vaxt demişdi ki, o, cansızdır. Amma bu, onu narahat etmirdi. Çəhrayı əlini şəfqətlə gəlinciyinin alnına qoydu. Deyəsən, hərarəti vardı. Yox, o, xəstə deyildi. O ağlamırdı. Onu tezdən yatırtmışdı. İşə gedən qadınlar ki­mi əlində tutduğu məktəb çantası ilə hər dəfə evdən çıxanda körpəsi ağlayardı. Anadan ayrılmaq asandı məgər? Axı qucağı uşaqlı necə getsin?

Ürəkdən hıçqıra-hıçqıra elə ağlayırdı ki, səsi otağı başına götürmüşdü. Kiçik addımlarını yeyinlədib səsin gəl­diyi yerə doğru irəlilədi. Gözlərinin qarası kitabların üzərində gəzişdi. Xalçanın üstündə qaç­dıqca arxasınca qırışlar qalır, dolça ilə stəkan öz aralarında pıçıldaşır, belə hay-həşirlə qaçanın kim olduğunu öyrənməyə çalışırdılar.

Bir müddət sonra bütün oyuncaqlar əl-ələ verib diqqətlə hıçqırıqları dinləyirdilər. O, beynini qurcalayan düşüncələri də bir kənara qoyub öz-özünə: “Bunlar cansızdı? Yox, heç də belə deyil”, – dedi.

Səs kitabxananın ən yuxarı mərtəbəsindən gəlirdi. Vay səni, heç kim belə ağlaşmanı arzu etməzdi. Hə, axır ki, uzaqdan göründü. Vərəqləri o qədər köhnəlmişdi ki, yırtıqlı, yamaqlı palta­ra bənzəyirdi. Sən demə, bu səs bayaqdan on­dan gəlirmiş. Kitabxananın ən yaşlı kitabından.

Kürəyini qoz ağacından düzəl­dilmiş rəfin arxasına zorla söykəmişdi. O qədər hıçqıra-hıçqıra, için-için ağlamışdı ki, huşu başından çıxmışdı. Kiçik kitabların bəziləri əl-ayağa düşmüş, canfəşanlıqla ona təsəlli verməyə çalışırdılar. O isə aşağıdakı kiçik mələyinə gözünün ucu ilə baxır, yanına uçacağı anı gözləyirdi.

Stulu götürüb başını ən yuxarıdakı rəfə uzatdı. Bir zanbaq kimi əlləri şəfqətlə açıldı. Yaşlı kitab ona gözucu baxdı, göz-gözə gəlməkdən çəkindi. Sanki dərdini bölüşmək istəmirdi. Aişə soruşdu:

– Nə olub? Niyə belə ağlayırsan? Yoxsa bir yerin ağrıyır?

Gözlərini açdı. Gecənin bu vaxtı qarşısında dayanan balaca qızcığaza baxdı… baxdı… Dərdli-dərdli dilləndi:

– Bəli. Ürəyim ağrıyır, balaca. Mən çox pisəm. Çox pis.

– Axı niyə özünə pis deyirsən? İllərdir, ordasan. Sakit və səssiz. İndi nə oldu ki, bu qədər dərdli danışırsan? Səni bu günə salan nədir?

– Dostum yadıma düşdü. Ondan ötrü yaman darıxmışam. Heç vaxt məni əlindən yerə qoymazdı. Ax, dostum.

Aişə söhbətin kimdən getdiyini başa düş­müşdü. Anası həmişə ona deyirdi ki: “O kitab sənin rəhmətlik babanın kitabıdır”. Bir dəfə sobada yandırmaq istəmiş, amma Aişənin əlindən ala bilməmişdilər. Bu hadisəni onun yadına salıb: “O gündən sonra məni öz kitabxanana yerləşdirdin. Özü də ən yuxarı başa. Çox sağ ol”, – de­yə babasının kitabı ona təşəkkür etdi.

Aişə əməlli-başlı təəccübləndi:

– Bəs indi niyə ağlayırsan?

– Bir uşaq üçün ən pis şey nədir?

– Qucaqlanmamaq, əzizlənməmək, – deyə Aişə bu suala dərhal cavab verdi.

– Bax, Aişə. Bir kitabı ələ götürmürlərsə, oxumurlarsa, bu, onun üçün ən pis şeydir.

Kitab sözünü bitirib yenidən ağlamağa başladı. Aişə səhvini başa düşmüşdü. Onu əllərinə aldı. Sonra isə qucaqlayıb bağrına basdı:

– Məni bağışla, babamın kitabı. Bağışla məni, kitabların babası. Bundan sonra ən çox səni oxuyacam. Sən bundan sonra mənim ən yaxın dostumsan!